Μεγαλώνω....


 

Πρόβαλαν οι πρώτες μου ρυτίδες, και στα μαλλια μου φάνηκαν οι πρώτες άσπρες τρίχες.
 Τα πρώτα σημάδια μιας ταραχώδης ενηλικιωσης. Μα δεν είναι αυτά που με κάνουν να νιώθω πως μεγαλώνω.
 Όχι, δεν είναι αυτά. Είναι αυτά που νιώθω, αυτά που επιλέγω να μην βλέπω, αυτά που μπορεσα πια να κάνω, αυτά που κάνω. Είναι γιατί μπορώ να μιλώ σκληρά με πόνο ψυχής δίχως να κλαίω. Είναι γιατί μπορώ να λέω βροντερά όχι, μα πιότερο είναι γιατί πια επιλέγω ποιους θέλω στη ζωή μου. 
ΈΞΩ οι μίζεροι και τοξικοί από τη ζωή μου! Επιλέγω να γυρνάω την πλάτη σε ότι με προδίδει. Επιλέγω να αντιστέκομαι σε ότι με ποδοπατεί. Επιλέγω να συναναστρέφομαι με ανθρώπους που δεν θέλουν το κακό μου είτε συνειδητά είτε ασυναίσθητα. Άλλωστε μια ζωή έχουμε, δεύτερη δεν υπάρχει!
 Είναι τραγικό να μεγαλώνεις και να αντιλαμβάνεσαι όσα συμβαίνουν, όσα δεν σου λένε αλλά συμβαίνουν, όσα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί, όσα συνέβησαν αλλά δεν ήσουν εκεί για να αποτρέψεις. Είναι θλιβερό να κατανοείς πως τούτος ο κόσμος δεν είναι πλασμένος από την ονειρόσκονη που διάβαζες στα παραμύθια. Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις σε μια χώρα που δεν σε εκτιμά, μια χώρα που σε τρώει μέρα με τη μέρα προωθώντας μονάχα όσους έχει κάτι υλικό να πάρει από αυτούς. 
Είναι σκληρό να μεγαλώνεις να χεις έξι πτυχία και να ζητάς με αυτά εργασία και να σου απαντάνε: "Συγνώμη κυρία μου έχετε πολλά προσόντα για εμάς" ή κάτι ακόμη χειρότερο "Συγνώμη κυρία μου αλλά εμείς δεν σας τα αναγνωρίζουμε όλα τα πτυχία σας". Και συ να τους ακούς και να θες να τους δείρεις αλλά να μην σου το επιτρέπει η αγωγή σου. 
Είναι οικτρό να σε αναγνωρίζουν οι ξένοι αλλά όχι η χώρα που σε γέννησε και σε μεγάλωσε. Μεγαλώνω και θυμώνω με την μετριότητα που υπάρχει σε θέσεις κλειδιά. Αυτές τις μετριότητες που η βλακεία τους δεν τους επιτρέπει να κατανοήσουν τα αυτονόητα. Αυτοί που παίρνουν αποφάσεις με μας χωρις εμάς. Αυτοι που υπογραφουν για την τύχη μου, την τύχη σας, την τύχη μας. Αυτοί είναι που φράσσουν το δρομο των άλλων, ίσως γιατί τρομάζουν να τους συγκρίνουν με αυτούς! Μεγαλώνω και αντιλαμβάνομαι πως ο χρόνος περνάει και δεν μπορώ παραμόνο να τρέξω για να προλάβω να κάνω τα όνειρα μου να φυτρώσουν.

 Με ακούτε; Αφήστε τα όνειρα μου να φυτρώσουν!Εγώ έφερα τους σπόρους και τους ποτίζω με τον ιδρώτα και το σάλιο μου. Μεγαλώνω και σας υπόσχομαι πως θα ζήσω όπως θέλω, θα νιώθω όπως μου αρέσει και θα κάνω όσα μπορώ! Αναρωτιέμαι μεγαλώνοντας: Αν η πραγματικότητα μπορεί να καταστρέψει το όνειρο. Γιατί να μην μπορεί και το όνειρο να καταστρέψει την πραγματικότητα; 

 Δρ Αριστονίκη Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου

3 σχόλια:

  1. Η πραγματικότητα να ξεπεράσει το όνειρο.
    Συμβαίνει κι' αυτό κάποιες φορές , αλλά μόνο για λίγο.
    όπως αυτή την ώρα που βλέπουμε τον τελικό.
    Γαλλία -Πορτογαλία και μπεί , να φωνάξουμε , γκόοοοοοοοολ !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τελικό σκόρ Γαλλία-Πορτογαλία 0-1
    σε χρόνο 120 λεπτα ποδοσφαιρικού αγώνα
    ήταν αρκετό ένα μόνο ωραιότατο-ονειρεμένο γκόλ ενός δευτερολέπτου
    για να μας κάνει την πραγματικότητα των 120 λεπτων αγώνα :
    Ωραία- Ονειρεμένη !



    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γι' αυτό λοιπόν Φίλε Βασίλη !
    Επειδή δέν αλλάζει εύκολα και για διαφόρούς λόγους
    η πραγματικότητά μας γενικότερα ,
    ας φροντίζουμε να κάνουμε "ενέσεις" ονείρου
    πάνω στην πραγματικότητα.
    Οπως κανένα μπάνάκι στη θάλασσα μόνοι μας ή με Φιλική παρέα
    κανένα μπάσκετ ή ποδοσφαιρο
    κανένα καλαμπούρι καλό , έτσι να χαμογελάμε έστω καί λίγο
    και το κυριότερο ...
    να ρίχνουμε και καμιά ματιά
    στην " Ξηρομερίτικη Ματιά "
    Γειά σου Βασίλη !

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ολα τα σχόλια ελέγχονται πριν δημοσιευτούν.