Ο νηπενθής άνθρωπος

  • στις Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 01, 2016 -
  • 0 σχόλια
Αποτέλεσμα εικόνας για νηπενθής

 Πολλα ιδανικά και αξίες στριμωγμένα το ένα πλάι στο άλλο παλεύουν με το τώρα, το χθες και το άυριο. Είναι δύσκολο να κάνεις πράξη το ιδεολογικό, αξιακό, πολιτισμικό σου υπόβαθρο. Αυτή η δυσκολία είναι συνυφασμένη με την πραγματικότητα που βιωνεις. 
Ζούμε σε μια νηπενθή κοινωνία. Μια κοινωνία που ξέχασε να βιώνει. Μια κοινωνία που απλά ζει δίχως να επεξεργάζεται συναισθήματα, δίχως να αναλογίζεται, δίχως να σκέφτεται. Η άρνηση του πόνου συνεπάγεται με άρνηση της ύπαρξης. Ο άνθρωπος φτωχαίνει όταν δεν μπορεί να αισθάνεται και να συναισθάνεται. 
Η ψυχική αυτή φτώχεια κάνει την ελπιδα να χωλαίνει και την ανθρωπότητα να νηπενθεί. Τα πάντα τα αντιμετωπιζει ως πιθανότητες, συμβάντα που απλά έτυχε να συμβούν
. Αυτή η σύγχρονη κοινωνία φοβάται τον πόνο γιαυτό τον συγκαλύπτει και τον ιατρικοποιεί. Έχει λοιπόν επαναξιολογήσει τον ψυχικό πόνο κάνοντας τον αντιληπτό σαν μια ελλειματική και ελαττωματική κατάσταση η οποία ονοματίζεται με σύγχρονους ψυχοπαθολογικούς όρους. Αυτή η νέα διάσταση του πόνου δηλώνει την αδυναμία όσων την βιώνουν.
 Για να μην "νοσήσουν" λοιπόν οι άνθρωποι από τον πόνο αρνούνται να πενθήσουν, αρνούνται να πονέσουν και να συμπονέσουν. Ο πόνος είναι ένα συναίσθημα βαθύ το οποίο έχει τον τρόπο να ριζώνει και να διακλαδώνεται ρουφώντας πολύτιμούς ψυχικούς χυμούς. Αυτό το χαρακτηριστικό του πόνου κάνει τον άνθρωπο να στεγνώνει και να χρειάζεται ζωοδόχο δύναμη προκειμένου να ανακάμψει. Οπότε αυτό που χρειάζεται εκείνη την ώρα αυτός που πονά είναι κάποιον να τον ακούσει, να τον αφουγκραστεί, να του δείξει το δρόμο των πιθανών επεξηγήσεων που θα κάνουν τον πόνο του να έχει νόημα. 
Που να βρεθούν όμως τούτοι οι άνθρωποι;
 Ποιος θα επενδύσει χρόνο και ενέργεια για αυτό;
 Είναι ευκολότερο να ασχοληθεί κάποιος με την κενότητα του και ως κύμβαλο αλαλάζον να θορυβεί προκειμένου να ακούγεται ο κρότος του παρά να ακούει σιωπηλά τον διπλανό του. 
Άρα υπάρχουν οι άνθρωποι που πονούν και θεωρούνται από κάποιους πως νοσούν και οι άνθρωποι που νοσούν γιατί δεν μπορούν να πονούν ή γιατί αρνούνται να πονούν και να συμπονούν. 
Μια μελέτη στη διάρκεια της Κατοχής αναφέρει για τη ψυχοπαθολογία του φόβου και του άγχους πώς όσοι λειτούργησαν συλλογικά δεν αφανίστηκαν από τον ψυχικό εκμηδενισμό. Οσοι συμμετείχαν με κάποιο τρόπο στην αντίσταση, όσοι αντιτάχθηκαν, όσοι αντέδρασαν γλίτωσαν από την παθητικοποίηση και τον υπαρξιακό αφανισμό. Τι μας λέει αυτή η έρευνα; Αυτή η έρευνα μας λέει πως ως κοινωνικά όντα που είμαστε οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη, προκειμένου να μην αφανιστούμε, ο ένας τον άλλον. Άλλωστε ποιος μας εγγυάται πως αύριο δεν θα χρειαστούμε εμείς κάποιον να μας ακούσει;


 Δρ Αριστονίκη Θεοδοσίου-Τρυφωνίδου Ψυχολόγος Σχολικής-Εξελικτικής κατεύθυνσης

0 σχόλια:

Ολα τα σχόλια ελέγχονται πριν δημοσιευτούν.